|
Derdim Başka |
|
 |
 |
Okunma |
|
148 |
|
İstanbul'da Boğaziçi'nde bir fakir Orhan Veli;
Veli'nin oğlu; tarifsiz kederler içindeyim.
ORHAN VELİ KANIK
DERDİM BAŞKA
Sanma ki, derdim güneşten ötürü;
Ne çıkar bahar geldiyse?
Bademler çiçek açtıysa?
Ucunda ölüm yok ya.
Hoş, olsa da korkacak mıyım zaten
Güneşle gelecek ölümden?
Ben ki, her nisan bir yaş daha genç,
Her bahar biraz daha aşığım;
Korkar mıyım?
Ah dostum, derdim başka...
DAVET
Bekliyorum...
Öyle bir havada gel ki,
Vazgeçmek mümkün olmasın.
FENA ÇOCUK
Mektepten kaçıyorsun, kuş tutuyorsun,
Deniz kenarına gidip
fena cocuklarla konuşuyorsun,
Duvarlara fena resimler yapıyorsun
Bir şey değil, beni de baştan çıkaracaksın,
Sen ne fena çocuksun...
GÜZEL HAVALAR
Beni bu güzel havalar mahvetti,
Böyle havada istifa ettim
evkaftaki memuriyetimden.
Tütüne böyle havada alıştım,
böyle havada aşık oldum,
Eve ekmekle tuz götürmeyi
böyle havalarda unuttum,
Şiir yazma hastalığım hep
böyle havalarda nüksetti,
Beni bu güzel havalar mahvetti.
KİTABE-İ SENG-İ MEZAR
|
I
Hiçbir şeyden çekmedi dünyada
Nasırdan çektiği kadar
Hatta çirkin yaratıldığından bile
O kadar müteessir değildi;
Kundurası vurmadığı zamanlarda
Anmazdı ama Allahın adını,
Günahkar da sayılmazdı.
Yazık oldu Süleyman Efendi'ye |
II
Mesele falan değildi öyle,
"To be or not to be" kendisi için;
Bir akşam uyudu; uyanmayıverdi.
Aldılar, götürdüler, yıkandı,
Namazı kılındı, gömüldü.
Duyarlarsa öldüğünü alacaklılar
Haklarını helal ederler elbet.
Alacağına gelince...
Alacağı yoktu zaten rahmetlinin. |
Tüfeğini depoya koydular,
Esvabını başkasına verdiler.
Artık ne torbasında ekmek kırıntısı,
Ne matrasında dudaklarınınn izi;
Öyle bir ruzigâr ki, kendi gitti,
İsmi bile kalmadı yadigâr.
Yalnız şu beyit kaldı,
Kahve ocağında, el yazısıyla:
"Ölüm Allahın emri, Ayrılık olmasaydı." |
Uyuşamayız sevgilim, yollarımız ayrı;
Sen, ciğercinin kedisi ben, sokak kedisi.
Senin yiyeceğin kalaylı kapta
Benim ki, aslan ağzında.
Sen, aşk rüyası görürsün ben, kemik.
Ama seninki de kolay değil, kardeşim;
Kolay değil hani,
Böyle kuyruk sallamak
Tanrının günü.
Bilmezler yalnız yaşamayanlar,
Nasıl korku verir sessizlik insana;
İnsan nasıl konuşur kendisiyle;
Nasıl koşar aynalara,
Bir cana hasret, Bilmezler.
|
Yorumlar |
|
|
Haberler
