Disiplinli bir ailede, modern Türkiye’nin gereklilikleri ile ait olduğumuz etnik kökenin geleneksel kurallarının harmanı içinde büyütüldüm.

Koşulsuz saygının değiştirilemez gerçeği ve yaşça, sınıfça büyük olanın daima haklı olduğu öğretisiyle şekillendi dünya üzerindeki ilk altı yılım, sonrasında bir şey söylemelerine gerek yoktu, ben bir başıma devam ettirdim...

Doğu kültüründe varlığını bugün de koruyan, zayıfı kendine ait kılmaya yönelik bu kural, körpecik çocuk zihnimizde ne yanlış koridorlar, ne berbat kıvrımlar açtı...

Üstelik annem ve babam “özgür düşünce” için mücadele eden gencecik iki idealisttiler ama ailevi, ahlaki kuralları hiçbir özgürlükçü eylem karşısında bükülmezdi...

Birini sevmekten önce saymam gerektiği belletildi bana. Bu yüzden belki de bir Ankara bürokratı sıkıcılığında geçti ömrümün bir yarısı... Ailevi bağlar söz konusu olduğunda ya da bir aidiyet duygusu geliştiğinde itiraz etmek, sorgulamak, isyan etmek, caymak, sınırların dışına çıkmak söz konusu olamazdı...

Sanırım buraya kadar anlattıklarım aşağı yukarı yaşıtlarıma ve benden öceki kuşaklara, özellikle kadınlara tanıdık bir durumdur... Ne kadar güvenlik vaat ediyorsan o kadar sıkıcı, ne kadar sıkıcıysan o kadar cici kız olursun...