İcom,

Hep bir yerlerde, bir şeylerin peşindeyiz. Oturup gözünün içine bakarak anlatmam lazımdı. Ama görüşmeyi bekleyemedim. İçimde büyüdü, yumru oldu.

Arasam, biliyorum yoğunsun, zaten telefonda anlatılır bir şey de değil. En iyisi yine yazmak dedim...

Ceylân’ı biliyorsun ya, elinde tahrası, kapıdan çıkarken annesinden makarna isteyip, sonra “bir şey”le parçalanan, o “kocaman gözlü” kız... Parçaları Lice’den taa buralara düşen... Düştüğü yeri yakan, o kocaman gözleri “neden” diye soran kız, Ceylân. Ona gittik biz. Baktık ki bu taraflardan onu gören yok, dokuz arkadaş düştük yola.

Gidince gördük ki, oralarda bile onu gören çok az olmuş... Gökyüzünden akan bir uğultudan sonra gelen büyük patlamaya koşan abisi görmüş meselâ, sonra annesi, arkadaşları, köylüsü, köyün imamı, öğretmeni görmüş, ama savcı görmemiş.

Ceylân’ın sekiz yıldır, bir başına koyunları otlattığı yere gelmeye korkmuş, vermiş eline kamerayı imamın, çek getir demiş. Altı saat beklemişler başında. Çocuğunun parçalarına altı saat bakmış anası İco... Sonra eteğine koymuş gövdesi yok kızını, getirmiş evine...

Gerisini şimdi herkes biliyor. Şu saatten sonra, ilerisi önemli artık. Türkiye’de yaşayan vicdanlı insanlar, adaletin, kim için, ne kadar olduğunu ve ne zaman tecelli edeceğinigörmeyi bekliyorlar sabırla. Ceylân’dan önce, Doğu ve Güneydoğu’daki çatışmalarda, vuruşmalarda ölüp gitmiş 356 çocuk için bir türlü gerçekleşemeyen adaletin...

Ben o insanların yüzüne bakmaya utandım İcom. Onları, kim, nasıl teselli edebilir? Annesinin aklı başından gitmesin diye kardeşinin parçaları üzerine ceketini atan abisi, sonra onu eteğine alan anası, onu gördükleri anı bir daha unutabilirler mi hiç? Gövdesi olmayan, parçaları dallardan sarkan Ceylân’ı...

Metin Altıok’un demesi geldi aklıma “Beni hoyrat bir makasla, aah eski bir fotoğraftan oydular.”