Oysa Ümit Besen dinlemeye gidenlerden biri olabilirdim. Beşiktaş-MKE Ankaragücü maçını izlemeyi tercih ettim. Hem de maç arkadaşlarımın bir kısmının beni yarı yolda bırakmasına rağmen!

Neyse... O gün zaten fazlasıyla yağmurlu ve zamanımın neredeyse tamamını trafikte geçirdiğim için üst sınırda gergin olduğum bir gündü. Sahil şeridi üzerinden Dolmabahçe’ye gıdım gıdım ulaşmaya çalışırken, neredeyse iki yıldır görmediğim ve tanışıklık derecesinde sabit kalmış bir arkadaşımın arkadaşından şaşırtıcı bir mesaj aldım. O gün yazdığım yazıyla ilgili okuduğumda gözlerime inanamadığım bir cüret içinde yorum yapıyordu. “Kendinde mi değil nedir ya da birisi telefonunu çaldı” diye düşündüm ilk olarak. Algılayamadım. Aradım hemen, telefonunu açmadı. “Ah Yarabbim!” Tipik günümüz insan örneğiyle bir kez daha karşılaşmak beni daha da sinirlendirdi. Teknolojinin demir perdesinin ardına saklanınca arkaları görünmüyor sanıyor insanlar! Bu yüzden takma isimlerle internet üzerinde, yorumcu bölümlerinde şurada burada sepet gibi dilleriyle doldur boşalt yapıyorlar... Mesajı yazıp gönder tuşuna basana kadar cesur yürek herkes. E be kardeşim ben bu sanal cesaretinizi hakikaten anlamıyorum. İki dakika sürmez mi yani bu kimliklerinizi açık etmek? Nasıl yaşıyorsunuz bu yüzlerinizle?